مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) انوار معرفت 2645-8217 9 2 2021 02 06 مبانی تأویل در اندیشه‌ی عرفانی ملاصدرا 19 31 175 FA مسعود حاجی ربیع استادیار - گروه عرفان دانشگاه شهید بهشتی 11111111111111111111 Journal Article 2020 05 21 در این مقاله به بررسی مبانی تأویل در اندیشة عرفانی ملاصدرا می پردازیم. به عقیدة نویسنده، در فضای «تفکر عرفانی»، مقولة «تأویل» نه تنها عنصر مؤثری برای فهم قرآن و متون روایی است، بلکه کلید فهم همة مناسبات حقیقی در عالم هستی به شمار می رود. از جمله چالش هایی که در فضای مخالفت ها با تأویل عرفانی وجود دارد، مخالف خواندن تأویل با ظواهر دین است؛ درحالی که آنچه در تأویل عرفانی به دست می آید، معانی باطنی ای است که بدون حفظ ظواهر حجیت ندارد. بهره گیری از روش تأویل در تفاسیر آفاقی و انفسی ملاصدرا، مؤید بسیار خوبی بر پذیرش روش تأویل عرفانی و غلبة این روش بر هرمنوتیک وی به شمار می رود. نویسنده در این تحقیق می کوشد تا به جست و جوی مبانی تأویل در تفکر عرفانی ملاصدرا بپردازد. به عقیدة نویسنده، مبانی تأویل، در سه محور قابل طرح است: 1. مبانی وجود شناختی؛ 2. مبانی انسان شناختی؛ 3. مبانی معرفت شناختی. از مهم ترین و اساسی ترین این مبانی، ذو بطون دانستن انسان، قرآن و عالم هستی است. از مبانی دیگر، می توان به استکمال پذیری نفس انسانی، سفرهای تأویلی و ایجاد حس تأویل در سالک، لزوم فهم مراد متکلم برای فهم کلام، و برخی مبانی دیگر که تفصیل آن خواهد آمد، اشاره کرد. روش نویسنده در این مقاله، آمیزه ای از نقل و تحلیل عقلی - عرفانی است. هدف ما در این نوشته، نگاهی تفصیلی به مبانی اندیشة ملاصدرا در خصوص تأویل با رویکرد عرفانی است.  https://erfani.nashriyat.ir/sites/erfani.nashriyat.ir/files/article-files/2_12.pdf