TY  - JOUR
    ID  - 5001727
    TI  - بررسی تطبیقی توکل از نگاه خواجه عبدالله انصاری در منازل السائرین و بحیا بن‌ باقودا در الهدایه الی فرائض القلوب
    JO  - مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)
    JA  - 17
    LA  - fa
    SN  - 2645-8217
        AU  - Mostajaboldavati, Seyed Ali
      AD  - دکتری 
        Y1  - 2025
    PY  - 2025
    VL  - 13
    IS  - 2
    SP  - 89
    EP  - 107
  KW  - توکل
KW  - خواجه عبدالله انصاری
KW  - منازل السائلین
KW  - بحیا بن باقودا
KW  - الهدایه الی فرائض القلوب
    DO  - 10.22034/erfani.2025.5001727
    AB  - در ادیان یهود و اسلام، باور به توکل به‌عنوان یکی از ارزش‌های اخلاقی برجسته مطرح است. خواجه عبدالله انصاری (396-481 ق)، عارف مسلمان، در کتاب «منازل السائرین» و بحیا بن‌ باقودا، عارف یهودی هم‌عصر او، در کتاب «الهدایة الی فرائض القلوب»، این مفهوم را به‌عنوان یکی از مراحل سلوک معنوی مورد توجه قرار داده‌اند. یافته‌های این پژوهش که با استفاده از منابع کتابخانه‌ای و روش توصیفی ـ تحلیلی انجام شده است، نشان می‌دهد که این دو عارف، با وجود توافق در تعریف کلی توکل، در مورد جایگاه، شرح و تقسیم‌بندی آن دیدگاه‌های متفاوتی دارند. از نظر خواجه عبدالله، توکل بیست و هفتمین منزل از منازل سلوک است، درحالی‌که ابن‌باقودا آن را چهارمین باب از ده باب مربوط به محبت الهی می‌داند. خواجه عبدالله، با تکیه بر منابع دینی و روایات، مراتب سه‌گانه توکل را برای عموم مردم دشوار و برای خواص آسان می‌داند و هدف نهایی آن را توکل همراه با معرفت الهی معرفی می‌کند. در مقابل، بحیا با بیانی مفصل و با تأثیرپذیری از منابع اسلامی، با تأکید بر استفاده از عقل، کتاب و روایات، کسی را که به غیر خدا توکل می‌کند، مانند کسی می‌داند که از دیگری رهن می‌گیرد و جهل به خدا و صفات نیکوی او، شریعت، رحمت و عنایت او را عامل انحراف توکل فرد می‌داند.
    UR  - https://erfani.nashriyat.ir/node/5001727
    L1  - https://erfani.nashriyat.ir/sites/erfani.nashriyat.ir/files/article-files/5001727-1777556526.pdf
    ER  -