مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) انوار معرفت 2645-8217 4 1 2015 06 22 تحلیل حقیقت قرب به خداوند از منظر عرفان اسلامی 21 38 88 FA جعفر صادقی کارشناس ارشد حسین مظفری استادیار - مؤسسه امام خمینی(ره) 0009-0003-1526-1676 Journal Article 2015 05 09 With regard to the systematic ontological views expressed in theoretical mysticism, it can be argued that, in Islamic mysticism, nearness to God means becoming and sublimity of human existence in the stages of the arc of ascent. This ultimate aim can be accomplished through the removal of constraints and spiritual disinterestedness in the determinations of Estidaei stages, so that all the veils of light and darkness in the path of proximity to God are removed. When the mystic carries out the commands of divine law, he can attain the appropriateness of temperament, create a balance between Divine Names in himself, and through his inmost consciousness, gradually get close to the realm of ultimate reality, which is manifested through all determinations. The effect which such a position has on the existence of a mystic is a kind of unity, absoluteness and spiritual synthesis which represents the shadow of the unity, absoluteness and spiritual synthesis of God, the Exalted. با عنایت به دیدگاه هستی شناسانة نظام مندی که در عرفان نظری مطرح شده است، می توان گفت: حقیقت قرب به خداوند از منظر عرفان اسلامی، عبارت است از: صیرورت و رفعت وجودی انسان در مراتب قوس صعود. این غایت در اثر ازالة قیود و انسلاخ معنوی نسبت به تعینات مراتب استیداعی، صورت گرفته و بدین وسیله، حجب ظلمانی و نورانی در مسیر قرب حق زدوده می گردد. سالک قادر است تا با عمل به فرامین شریعت به دنبال تحصیل مناسبت در مزاج و ایجاد اعتدال بین اسماء حق در جان خویش، به تدریج، از طریق سرّ خویش به ساحت آن باطن نهایی، که از ورای همة تعینّات در حال تجلّی است، نزدیک شود. اثر تحقق چنین مقامی در وجود سالک، گونه ای از وحدت و اطلاق و جمعیت است که ظلّ وحدت و اطلاق و جمعیت حق متعال محسوب می گردد. https://erfani.nashriyat.ir/sites/erfani.nashriyat.ir/files/article-files/2008609.pdf