پيامبر‌شناسي و امام‌شناسي از منظر عرفان اسلامي

سال دهم، شماره دوم، پياپي 21، پاييز و زمستان 1400، ص 5ـ20

سيدرضا اسحاق‌نيا / استاديار گروه دائرة‌المعارف‌هاي قرآن كريم پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي     r.eshaqnia isca.ac.ir
دريافت: 06/02/1400 - پذيرش: 19/06/ 1400

چکيده
بهترين و کامل‌ترين تصوير از ابعاد شخصيت وجودي پيامبر(ص) و امامان معصوم(ع) را مي‌توان از مباني و آموزه‌هاي اصيل عرفاني به ‌دست آورد و آن را در راستاي مقصود اصلي رواياتي دانست که بر لزوم معرفت ايشان تأکيد مي‌نمايند. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي با اشاره به پاره‌اي از مسائل عرفان نظري درصدد ارائۀ تصوير ياد شده است. بر پايۀ اين تصوير پيامبر(ص) و امام(ع) نه‌تنها براي عالم عناصر و طبيعت به‌منزلۀ جان و قلب و نفس‌اند و از‌اين‌رو، با اذن الهي همۀ رخدادهاي آن تحت فرمان ايشان است، بلکه موجودات عوالم برتر نيز از ظهورات وجوداتشان در آن عوالم محسوب مي‌گردند؛ با اين توضيح که افتراق ميان امامان ازيک‌سو، و پيامبر اکرم(ص) از سوي ديگر، و نيز ميان هر امامي با امام ديگر، در ظاهر و برحسب صورت بوده و اين جدايي در عالم طبيعت حاصل گشته است، وگرنه با توجه به باطن و حقيقت، همۀ آنان در عوالم مافوق با يکديگر متحدند.

كليد‌واژه‌ها: انسان کامل، حضرات خمس، خلافت، ولايت، ختميت.
 

سال انتشار: 
1400
شماره مجله: 
21
شماره صفحه: 
5