ملاك‌هاي تجربه عرفاني از ديدگاه ابن عربي و ويليام جيمز

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال هشتم، شماره اول، پياپي 14، بهار و تابستان1397

عشرت رنجبر / کارشناس ارشد فلسفه وکلام اسلامي، دانشگاه الزهرا عليها السلام    ranjbar.ac@gmail.com
علي‌اکبر مؤمني / دانشجوي دکتري مطالعات تطبيقي اديان، دانشگاه اديان و مذاهب
دريافت: 14/02/1397 - پذيرش: 29/06/1397

چکيده
هدف نوشتار حاضر مقايسة ديدگاه‌هاي محيي ‌الدين ا بن¬عربي و ويليام جيمز در باب «تجربة عرفاني» است. ابن-عربي و جيمز «تجربة عرفاني» را وصف ناپذير و زودگذر مي‌دانند که طي آن، انسان از نيرويي متعالي منفعل گرديده، معرفتي فراعقلي و خصوصي کسب مي‌کند. در اين تجربه، فرد به معرفتي مي رسد که با تلاش‌هاي عقلاني هرگز به آنها دست نمي‌يابد. آنچه فرد در تجربة شخصي خود از حقيقت غايي در‌مي‌يابد، از طريق بيان تجربه به کساني که از آن بي‌بهره‌اند، قابل انتقال نيست و کساني که خواهان درک چنين تجاربي هستند، بايد با مجاهدت و رياضت، زمينة فراهم شدن آن تجارب را در خويش فراهم کنند. با وجود شباهت¬هاي موجود، ابن‌عربي حصول تجربة عرفاني را در پرتو عمل به شريعت و عامل تقويت ايمان مي داند، در حالي که جيمز سرچشمة عميق دين و تجربة عرفاني را احساس ديني مي‌داند و الهيّات را امري ثانوي تلقي مي کند.
كليد‌واژه‌ها: تجربة ديني، تجربة عرفاني، کشف، شهود، ابن عربي، ويليام جيمز.