انوار معرفت

نقش عرفان در ادبیات بویژه ادبیات فارسی، از جهت محتوا بسیار عمیق و از نظر صوری برجسته و دارای عناصر زیباشناختی فراوانی است. در تاریخ ادبیات، تاثیر عارفان بر شکوفایی و تعالی ادبیات، مورد اذعان و تاکید بوده است؛ ولی آن چه کمتر مورد مطالعه و توجه قرار گرفته، نقش ادبیات در عرفان و چرایی ورود عارفان به عرصه ادبیات و عرفان ادبی است. در این مقاله سعی شده پس از باز تعریف عرفان و ادبیات، با بهره از مبانی و منابع اصیل عرفانی، چیستی و چرایی عرفان ادبی در ذیل تبیین نقش بیان و ادبیات در تحقق غایت حقیقی ظهور و اظهار در عرفان، بررسی و بازشناسی شود. حاصل این بررسی می‌تواند مطالبی اولیه در زمینه فلسفه عرفان ادبی به شمار رود. هم‌چنین سعی شده تا تعریفی دقیق و روشن از عرفان ادبی ارائه شود و بیان شود که چرا عارفان در بیان خود از ادبیات بهره برده‌اند و در قالب ادبی بیان عرفانی داشته‌اند.